3D-structuur biedt zicht op nieuwe diabetesmedicijnen

diabeteszorgVU-wetenschapper brengt glucagonreceptor in kaart met computersimulaties
Wetenschappers van de Vrije Universiteit Amsterdam, het Amerikaanse Scripps Research Institute en de Chinese Academie van de Wetenschappen hebben de driedimensionale structuur opgehelderd van de glucagonreceptor, een eiwit dat de bloedsuikerspiegel regelt. Computersimulaties van die structuur maken het mogelijk om op een efficiënte manier nieuwe medicijnen tegen diabetes type 2 te ontwikkelen. De resultaten zijn deze week verschenen in Nature.

Bloedsuikerspiegel stijgt door glucagon
VU-wetenschapper Chris de Graaf gebruikte computersimulaties en farmacologische kennis om driedimensionaal in kaart te brengen hoe het hormoon glucagon aan zijn receptor bindt. In het menselijk lichaam zitten glucagonreceptors in de lever. Als glucagon aan de receptor bindt krijgen de levercellen een signaal om glucose aan het bloed af te geven waardoor de bloedsuikerspiegel stijgt. Bij de behandeling van diabetes type 2 is het belangrijk om dit effect zo veel mogelijk tegen te gaan.

Nieuwe medicijnen tegen diabetes type 2
Met de computersimulaties kunnen de onderzoekers voorspellen welke moleculen aan de receptor binden en daarmee de plek van glucagon kunnen innemen. Voor de behandeling van diabetes type 2 moeten deze moleculen de werking van de receptor ‘afremmen’, zodat de levercellen geen glucose afgeven en de bloedsuikerspiegel laag blijft. Chris de Graaf: “Deze computersimulaties geven ons inzicht welke moleculen mogelijk binden aan de glucagonreceptor. Bovendien kunnen we die moleculen nog kleine aanpassingen geven, zodat ze nog beter aan de receptor binden. Zo zijn we in staat in het laboratorium een beter medicijn te ontwikkelen, nog voordat het bij mensen getest wordt.”
[Vrije Universiteit Amsterdam]

Eén antwoord op “3D-structuur biedt zicht op nieuwe diabetesmedicijnen”

  1. Bijzonder interessant artikel. Ik ben geen biochemicus maar heb er wel gedachten c.q. (leken)vragen bij: Wát als het binden van ‘andere moleculen’ aan de receptoren érg goed lukt? Hoe reageert de lever dan als die geen glucose meer kan afgeven? En wat gebeurt met het hormoon glucagon dat dan niet meer terecht kan bij de lever?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.