De Verenigde Naties nemen vandaag een resolutie aan over diabetes. De VN heeft de ziekte hoog op de agenda gezet. Wereldwijd bestaat er bezorgdheid over de toename van het aantal mensen met suikerziekte, als gevolg van een ongezond eetpatroon en overgewicht.
Met name in de ontwikkelende landen India en China vormt diabetes een levensgroot probleem. Nergens ter wereld zijn er meer patiënten dan daar. Meneer Li is 58 jaar, maar oogt zichtbaar ouder door zijn zware suikerziekte. Afgelopen jaren kwam daar een ernstige nieraandoening bij. Een transplantatie is onvermijdelijk.
Volgens meneer Li zit diabetes ‘in de familie’. Zijn vader had ‘t, zijn oom, en ook zijn nicht. Maar als we vragen naar zijn kleinzoon, blijkt erfelijkheid niet de enige oorzaak. Het jochie is twaalf jaar oud, nog geen 1 meter 50 lang, maar weegt al zeventig kilo.
Rijkeluisziekte
Opa en oma Li houden ervan om hun kleinkind te verwennen. Snoep, cola, McDonald’s. Er is nu immers geld voor. “Vroeger, voor de revolutie, hadden we niets. Elke dag aten we granen of kaf. Zonder vis en vlees kreeg je heus geen diabetes hoor.” Opa Li moet toegeven, het is een rijkeluisziekte.
Het laat zich eenvoudig raden dat de snel groeiende welvaart de oorzaak is van de diabetescrisis in China. Mensen eten meer en bewegen minder. Bovendien roken bijna alle Chinese mannen, wat het risico van suikerziekte ernstig vergroot. De schuld ligt, als je dat zo kan zeggen, bij het westen.
Door films en reclames is de Amerikaanse en Europese levensstijl in korte tijd enorm populair geworden. Welgestelde Chinezen wonen steeds vaker in westers ingerichte appartementen, ze rijden in Duitse bolides en dragen kleding van de Europese modehuizen. En daar komt ook een ongezonder eetpatroon bij.
Verklaring
De van oorspong gevarieerde en gezonde Chinese keuken verliest steeds meer terrein aan biefstuk en frites, de lunch bestaat uit hamburgers en pizza.
Chen Wei is diabetesexpert van het Xie He Ziekenhuis in Peking en heeft een medische verklaring voor de steeds dikker wordende Chinezen. “Lange tijd waren we een arm land. Er was weinig eten en onze lichamen verteerden daardoor alles wat we maar aan voedingsstoffen binnenkregen.”
“Maar door de economische groei van de afgelopen twintig jaar hebben we nu ineens voedsel te over. We eten meer, maar onze lichamen zijn onveranderd en zijn nog steeds gewend om alles te absorberen. Dat noemen wij het economische gen”, legt Wei uit.
Gouden generatie
Chens afdeling in het ziekenhuis wordt met de dag drukker: “We maken ons grote zorgen over deze snel groeiende ziekte in China. De leeftijd wordt ook steeds lager. Was diabetes vroeger typisch een klacht van mensen tussen de 55 en 65, tegenwoordig ligt de leeftijd tien jaar lager.”
“Dat zijn mensen in de bloei van hun leven en carrière, de gouden generatie. Deze aandoening is dus niet alleen een ramp voor de volksgezondheid, maar ook voor de economie van ons land.”
Volgens de meest recente cijfers van het Ministerie van Gezondheidszorg telde het land 20 miljoen diabetespatiënten in het jaar 2002. Maar dokter Chen schat dat aantal nu veel hoger in. “Wij gaan uit van 40 miljoen geregistreerde patiënten. En dat zijn alleen de mensen, die daadwerkelijk wéten dat ze ziek zijn.”
Platteland
Want ondanks veelvuldige pogingen van de overheid om de ziekte onder de aandacht te brengen, zijn vooral op het platteland veel mensen zich niet bewust dat ze diabetes hebben.
Ze worden te weinig geïnformeerd door artsen, die bovendien niet voldoende aanwezig zijn of zelf ook niet goed weten wat de symptomen van de ziekte zijn.
[NOS]